Frank Focketyn
Frank Focketyn

‘De Vijfde van Ludo’ is een beklijvend stuk muziektheater over onvervulde dromen en ‘doof’ zijn voor elkaar. Twee eenzame mensen op zoek naar een beetje liefde en geluk in een keiharde wereld die potdoof voor hen lijkt.

Een muzikale ‘dramady’ van menselijk gestuntel, donkere humor en in the end wat troost.

Ludo

Al van kindsbeen af hangt de schaduw van z’n oudovergrootoom over Ludo heen. Ludwig van - de grote Duitse componist. Een naam die deuren opent, zou je denken. Maar Ludo is een teleurgesteld man: geen familie, gescheiden gezin, muziekcarrière onbestaande. Opgevist uit het kanaal, met een delirium, ontwaakt Ludo in psychiatrisch ziekenhuis Het Beloofde Land.

Hoe vriendelijk de goedlachse verpleegster Stacey hem ook bejegent, Ludo reageert niet. Een leven lang genegeerd, is hij niet van plan nu mee te werken. En al zeker niet met zo’n schelle emoe als Steesieweesie.

Opus 5

Herinneringen en desillusies kwellen de man. Hij kijkt liever niet achterom. Maar Ludo zal de confrontatie met z’n verleden moeten aangaan, wil hij de rust krijgen waar hij zo naar verlangt.

Niemand die kan voorzien dat Stacey - en vooral haar nieuwsgierige zoontje Alex - hierin een onmiskenbare rol zullen spelen, dat Ludo al z’n krachten tezamen zal moeten rapen om nog een nieuw stuk te schrijven, Opus 5, het requiem van Ludo Van Beethoven.